தேவனுடைய சிட்சை — அன்பின் சிகிச்சை
*உங்கள் சிந்தனைக்கு!*
தேவனுடைய சிட்சை — அன்பின் சிகிச்சை
“கர்த்தர் எவனைச் சிநேகிக்கிறாரோ அவனைச் சிட்சிக்கிறார்.”
— எபிரெயர் 12:6
தேவனுடைய சிட்சை என்பது நம்மைத் தண்டிப்பதற்காக அல்ல; நம்மைச் சீர்படுத்தி, பரிசுத்தப்படுத்தி, ஆவிக்குரிய வளர்ச்சிக்குக் கொண்டுவருவதற்கான அன்பின் சிகிச்சையாகும்.
ஒரு மருத்துவர் நோயாளியின் நன்மைக்காக சில நேரங்களில் கசப்பான மருந்தைக் கொடுப்பார். *சில சமயங்களில் வலியை உண்டாக்கும் அறுவைச் சிகிச்சையையும்* *செய்ய வேண்டியிருக்கும்* . அந்த நேரத்தில் நோயாளிக்கு அது வேதனையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் மருத்துவரின் நோக்கம் வேதனையை ஏற்படுத்துவது அல்ல; நோயை அகற்றி, ஆரோக்கியத்தை மீட்டெடுப்பதே.
அதுபோலவே, நம்முடைய பரம மருத்துவராகிய தேவன், நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் சிட்சையை அனுமதிக்கிறார். அது நமக்குக் கசப்பாக இருக்கலாம்; சில *வேளைகளில் வலியாகவும் இருக்கலாம். ஆனால்* அதன் பின்னால் இருப்பது தேவனுடைய அன்பும், நம்முடைய நன்மைக்கான அவருடைய நோக்கமுமே.
“என் குமாரனே, கர்த்தருடைய சிட்சையை அற்பமாக எண்ணாதே; அவர் கடிந்துகொள்ளும்போது சோர்ந்துபோகாதே. கர்த்தர் எவனைச் சிநேகிக்கிறாரோ அவனைச் சிட்சிக்கிறார்.”
— எபிரெயர் 12:5–6
சில நேரங்களில் தேவன் நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் தவறான பழக்கங்களையும், பெருமையையும், சுயநலத்தையும், தவறான ஆசைகளையும் அகற்றுவதற்காக சிட்சிக்கிறார். *அது ஒரு ஆவிக்குரிய அறுவைச் சிகிச்சை போன்றது* . அறுவைச் சிகிச்சை உடலுக்குள் இருக்கும் நோயை அகற்றுவதற்காக மருத்துவர் செய்வதைப்போல, தேவனுடைய சிட்சை நம்முடைய உள்ளத்தில் இருக்கும் ஆவிக்குரிய குறைகளை அகற்றுகிறது.
அதனால்,
சிட்சை என்பது தேவன் நம்மை வெறுக்கிறார் என்பதற்கான அடையாளம் அல்ல; அவர் நம்மை நேசிக்கிறார் என்பதற்கான அடையாளம்.
“நம்முடைய சரீரத்தின் தகப்பன்மார் நம்மைச் சிட்சித்தும் அவர்களுக்கு நாம் பயந்து நடந்திருக்கிறோமே; அப்படியிருக்க, ஆவிகளின் பிதாவுக்குக் கீழ்ப்படிந்து பிழைத்திருப்பது அதிகமல்லவா?”
— எபிரெயர் 12:9
சிட்சை பெறும் நேரத்தில் அது இனிமையாகத் தெரியாது. ஆனால் அதன் விளைவு பின்னர் வெளிப்படும்.
“எந்தச் சிட்சையும் தற்காலத்தில் சந்தோஷமாய்க் காணாமல் துக்கமாய்க் காணப்படும்; பிற்பாடு அதில் பழகினவர்களுக்கு நீதியாகிய சமாதான கனியைத் தரும்.”
— எபிரெயர் 12:11
இதுவே தேவனுடைய சிகிச்சையின் மகத்துவம். மனித மருத்துவரின் சிகிச்சை நம்முடைய சரீரத்தை குணப்படுத்தலாம்; ஆனால் பரம மருத்துவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் சிகிச்சை நம்முடைய ஆத்துமாவையும் குணப்படுத்தி, நம்மை பரிசுத்த வாழ்க்கைக்குள் நடத்துகிறது.
சில கசப்பான அனுபவங்களை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போகலாம். “தேவனே, இது ஏன்?” என்று கேட்கலாம். ஆனால் அந்த நேரத்திலும் நாம் நம்பிக்கையுடன் தேவனுடைய கரத்தில் நம்மை ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும்.
“நான் அறிந்திருக்கிற வழியை அவர் அறிந்திருக்கிறார்; அவர் என்னைச் சோதித்தபின்பு பொன்னாக விளங்குவேன்.”
— யோபு 23:10
ஒரு மருத்துவர் மருந்தைக் கொடுக்கும்போது அதன் சுவையை அல்ல, அதன் குணப்படுத்தும் தன்மையை நாம் எண்ணுகிறோம். அதுபோலவே, தேவன் நம்மைச் சிட்சிக்கும்போது அதன் கசப்பை மட்டும் பார்க்காமல், அதன் மூலம் அவர் நம்மில் உருவாக்க விரும்புகிற கிறிஸ்துவின் சாயலை பார்க்க வேண்டும்.
தேவனுடைய சிட்சை நம்மை அழிப்பதற்கானது அல்ல; நம்மை உருவாக்குவதற்கானது.
அது நம்மைத் தள்ளிவிடுவதற்கானது அல்ல; அவருக்கு இன்னும் அருகில் கொண்டுவருவதற்கானது.
அது தண்டனையாக மட்டும் அல்ல; அன்பின் சிகிச்சையாகும்.
ஆகவே, தேவனுடைய சிட்சையை எதிர்த்து நிற்காமல், தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்வோம். ஏனெனில் பரம மருத்துவர் செய்யும் சிகிச்சை சில நேரங்களில் கசப்பாக இருந்தாலும், அதன் விளைவு நீதியாகிய சமாதானத்தின் கனியும், பரிசுத்த வாழ்க்கையும், இறுதியில் நித்திய பலனுமாகும்.
“அவருடைய சிட்சையைச் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்; தேவன் உங்களைப் புத்திரராக நடத்துகிறார்.”
— எபிரெயர் 12:7
சிந்திக்க:
இன்று என் வாழ்க்கையில் தேவன் மாற்ற விரும்பும் ஏதாவது ஒன்று இருக்கிறதா?அவர் கொடுக்கும் கசப்பான மருந்தையும், செய்யும் ஆவிக்குரிய அறுவைச் சிகிச்சையையும், நான் அன்பான தகப்பனின் கரத்திலிருந்து வரும் சிகிச்சையாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.