வேதம் எப்படி தொகுக்கப்பட்டது
உங்கள் சிந்தனைக்கு
வேதம் எப்படி தொகுக்கப்பட்டது?
ஒவ்வொரு விசுவாசியும், ஒவ்வொரு சபை மேய்ப்பரும் அறிய வேண்டிய ஒரு முக்கியமான உண்மை
“The Canon of Scripture” என்ற சொல், வேதாகமமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பரிசுத்த எழுத்துக்களின் அளவுகோல், நியமம் அல்லது அதிகாரப்பூர்வ தொகுப்பு என்ற கருத்தைத் தருகிறது.
இன்று நமது கைகளில் இருக்கும் வேதாகமம் ஒரே நாளில், ஒரே இடத்தில், ஒரே மனிதரால் தொகுக்கப்பட்டதல்ல. தேவனால் ஏவப்பட்ட பல்வேறு எழுத்துக்கள் வெவ்வேறு காலங்களில், வெவ்வேறு மனிதர்களால் எழுதப்பட்டன. பின்னர் அவை சபைகளில் வாசிக்கப்பட்டு, பரிமாறப்பட்டு, நகலெடுக்கப்பட்டு, பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தன.
இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்:
«சபை தேவனுடைய வார்த்தையை உருவாக்கவில்லை; தேவனால் ஏற்கெனவே அருளப்பட்ட வார்த்தைகளை சபை அடையாளம் கண்டு ஏற்றுக்கொண்டது.»
1. இன்று நம்மிடம் புதிய ஏற்பாட்டின் Original Copies உள்ளதா?
புதிய ஏற்பாட்டின் அப்போஸ்தலர்கள் எழுதிய முதல் கையெழுத்துப் பிரதிகள் — original autographs — இன்று நம்மிடம் இல்லை.
ஆனால் அதனால் நாம் வேதாகமத்தை அறிய முடியாது என்று அர்த்தமல்ல.
அவற்றின் ஆயிரக்கணக்கான பழமையான கையெழுத்துப் பிரதிகள் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. இன்று சுமார் 5,800 கிரேக்க புதிய ஏற்பாட்டு கையெழுத்துப் பிரதிகள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன; மேலும் புதிய கண்டுபிடிப்புகளால் இந்த எண்ணிக்கை தொடர்ந்து ஆய்வு செய்யப்படுகிறது.
இந்த பிரதிகள் அனைத்தும் 100% ஒன்றுபோல இல்லை. நகலெடுக்கும் பணியில் எழுத்துப் பிழைகள், வார்த்தை மாற்றங்கள், விடுபட்ட பகுதிகள் போன்ற textual variants ஏற்பட்டுள்ளன.
ஆனால் இதுவே வேதாகமம் நம்பகமற்றது என்று நிரூபிப்பதில்லை.
மாறாக, பல ஆயிரம் பிரதிகள் இருப்பதால் அவற்றை ஒன்றோடொன்று ஒப்பிட்டு, பழைய வாசகத்தை ஆராய்ந்து கண்டறிய முடிகிறது. இதைத்தான் New Testament Textual Criticism என்று அழைக்கிறோம்.
ஒரு முக்கியமான திருத்தம்
KJV vs NIV விவாதம் வெறுமனே “மொழிபெயர்ப்பில் ஏற்பட்ட தவறுகள்” காரணமாக உருவானது என்று கூறுவது முழுமையான விளக்கம் அல்ல.
KJV மற்றும் NIV போன்ற மொழிபெயர்ப்புகளுக்கு பின்னால் பயன்படுத்தப்பட்ட கிரேக்க உரை மரபுகள், கையெழுத்துப் பிரதிகளின் வேறுபாடுகள், உரைத் தேர்வு முறைகள் மற்றும் மொழிபெயர்ப்பு அணுகுமுறைகள் போன்ற பல காரணிகள் உள்ளன.
எனவே, கையெழுத்துப் பிரதிகளில் உள்ள வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியமானது.
---
2. முதல் நூற்றாண்டிலேயே எல்லா சபைகளிடமும் 27 புதிய ஏற்பாட்டு புத்தகங்களும் இருந்தனவா?
அவ்வாறு கூற முடியாது.
முதல் நூற்றாண்டில் இருந்த ஒவ்வொரு சபையிடமும் புதிய ஏற்பாட்டின் முழு தொகுப்பும் இருந்ததாக ஆதாரம் இல்லை.
அப்போஸ்தலர்களுடைய கடிதங்கள் சபைகளுக்கிடையே பரிமாறப்பட்டன. பவுல் எழுதிய கடிதங்களையே எடுத்துக்கொண்டாலும், அவை வெவ்வேறு சபைகளில் வாசிக்கப்பட்டு மற்ற சபைகளுக்கும் அனுப்பப்பட்டதை நாம் பார்க்கிறோம்.
கொலோசெயர் 4:16 இதற்குச் சிறந்த உதாரணம்.
«“இந்த நிருபம் உங்களிடத்தில் வாசிக்கப்பட்ட பின்பு, லவோதிக்கேயர் சபையிலும் வாசிக்கப்படும்படி செய்யுங்கள்.”»
அதாவது, ஆரம்ப சபைகளில் அப்போஸ்தலர்களுடைய எழுத்துக்கள் வாசிக்கப்பட்டும், பரிமாறப்பட்டும், போதிக்கப்பட்டும் வந்தன.
புதிய ஏற்பாட்டின் பெரும்பாலான புத்தகங்கள் மிக ஆரம்ப காலத்திலேயே அதிகாரப்பூர்வமாக மதிக்கப்பட்டதற்கான சான்றுகள் உள்ளன. ஆனால் எல்லா புத்தகங்களும் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் ஒரே அளவிலான அங்கீகாரத்தைப் பெற்றன என்று கூற முடியாது.
---
3. Clement, Ignatius, Polycarp போன்றவர்கள் எழுதியவை ஏன் முக்கியமானவை?
இரண்டாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பகாலத்தில் Clement of Rome, Ignatius of Antioch, Polycarp of Smyrna போன்ற சபைத் தலைவர்கள் எழுதிய நூல்களும் சபைகளால் மதிக்கப்பட்டு வாசிக்கப்பட்டன.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் கவனிக்க வேண்டும்:
ஒரு எழுத்து மதிக்கப்பட்டது என்பதற்காக அது பரிசுத்த வேதாகமத்தின் Canon-இல் இருந்தது என்று அர்த்தமல்ல.
ஆரம்பகால கிறிஸ்தவ எழுத்துக்களில் சில நூல்கள் பல இடங்களில் மதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவை இறுதியில் புதிய ஏற்பாட்டின் Canon-இல் சேர்க்கப்படவில்லை. இதுவே “மதிக்கப்பட்ட கிறிஸ்தவ எழுத்து” என்பதற்கும் “தேவனால் அருளப்பட்ட பரிசுத்த வேதம்” என்பதற்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை நமக்கு காட்டுகிறது.
---
4. Marcion மற்றும் Gnosticism ஏற்படுத்திய நெருக்கடி
இரண்டாம் நூற்றாண்டில் Marcion போன்றவர்களின் போதனைகள் ஆரம்ப சபைக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக அமைந்தன.
Marcion தன்னுடைய சொந்த theological கருத்துகளுக்கு ஏற்ப சில வேதப்பகுதிகளை ஏற்றுக்கொண்டு, மற்றவற்றை நிராகரித்தார்.
அதே காலகட்டத்தில் பல்வேறு Gnostic கருத்துக்களும் கிறிஸ்தவத்தின் உண்மையான அப்போஸ்தல போதனைகளுக்கு சவாலாக இருந்தன.
இந்த சூழ்நிலையில் சபைக்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுந்தது:
«“எது உண்மையான அப்போஸ்தல எழுத்து? எது அல்ல?”»
இதனால் ஏற்கெனவே சபைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த அப்போஸ்தல எழுத்துக்களின் அதிகாரம் மேலும் தெளிவாக அடையாளம் காணப்பட்டது.
Marcion ஒருவனால்தான் Canon உருவானது என்று கூறுவது சரியான வரலாற்றுப் பார்வை அல்ல. ஆனால் அவரது சவால் மற்றும் பிற தவறான போதனைகள், சபை ஏற்கெனவே பெற்றிருந்த அப்போஸ்தல எழுத்துக்களின் எல்லைகளைத் தெளிவாக விளக்க வேண்டிய சூழ்நிலையை உருவாக்கின என்று கூறலாம்.
---
5. சபை தேவனுடைய வார்த்தையை உருவாக்கியதா?
இங்கேதான் மிக முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது.
சபை எந்த ஒரு புத்தகத்தையும் “வேதாகமம்” என்று உருவாக்க முடியாது.
தேவனால் ஏவப்பட்ட எழுத்து முதலில் பரிசுத்த வேதமாக இருக்கிறது.
பின்னர் சபை அதை அடையாளம் கண்டு, ஏற்றுக்கொண்டு, உறுதிப்படுத்துகிறது.
இதனை இரண்டு வாக்கியங்களில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்:
«God alone can create Scripture.
The Church cannot create Scripture; the Church recognizes Scripture.»
2 தீமோத்தேயு 3:16:
«“வேதவாக்கியங்களெல்லாம் தேவ ஆவியினால் அருளப்பட்டிருக்கிறது...”»
2 பேதுரு 1:21:
«“பரிசுத்த ஆவியினாலே ஏவப்பட்டு, பரிசுத்த தேவனுடைய மனுஷர் பேசினார்கள்.”»
எனவே வேதாகமத்தின் இறுதி அதிகாரம் சபையிடமிருந்து வருவதில்லை; தேவனிடமிருந்து வருகிறது.
சபை அந்த அதிகாரத்தை உருவாக்குவதில்லை.
சபையின் கடமை:
எது தேவனுடைய வார்த்தை?
எது தேவனுடைய வார்த்தை அல்ல?
என்பதை வேறுபடுத்தி, மெய்யான வேதவாக்கியங்களை சபை மக்களுக்கு உறுதிப்படுத்துவதாகும்.
---
6. அப்படியானால் சபை எவ்வாறு அடையாளம் கண்டது?
ஆரம்பகால சபையின் விவாதங்களைப் பார்க்கும்போது, சில முக்கியமான அளவுகோல்கள் தென்படுகின்றன.
1. Apostolicity — அப்போஸ்தலத் தொடர்பு
அந்த எழுத்து அப்போஸ்தலரால் எழுதப்பட்டதா?
அல்லது அப்போஸ்தலர்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவரால் எழுதப்பட்டதா?
உதாரணமாக, Mark-ன் சுவிசேஷம் Peter-ன் சாட்சியத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது; Luke, Paul-ன் ஊழியத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது.
2. Orthodoxy — அப்போஸ்தல விசுவாசத்துடன் ஒற்றுமை
அந்த எழுத்தின் போதனை, ஏற்கெனவே அப்போஸ்தலர்களால் கொடுக்கப்பட்ட விசுவாசத்துடன் ஒத்திருக்கிறதா?
கிறிஸ்துவைப் பற்றிய அதன் போதனை உண்மையான அப்போஸ்தல உபதேசத்தோடு பொருந்துகிறதா?
3. Catholicity — பரவலான சபை அங்கீகாரம்
ஒரு குறிப்பிட்ட குழு மட்டும் அந்த எழுத்தைப் பயன்படுத்துகிறதா?
அல்லது பல பகுதிகளில் உள்ள சபைகளும் அதை தொடர்ந்து வாசித்து, போதித்து, ஏற்றுக்கொண்டனவா?
இந்த வகையான அளவுகோல்கள் ஆரம்பகால சபையின் canonical recognition-ஐ புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.
---
7. Canon உருவாக்கப்பட்டதா? அல்லது அடையாளம் காணப்பட்டதா?
இதுதான் நாம் தெளிவாக புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான கருத்து.
ஒரு விதையில் மரம் இருக்கிறது.
மரம் வளர்ந்த பிறகு, நாம் அந்த மரத்தை உருவாக்கவில்லை; அது ஏற்கெனவே இருந்ததை வெளிப்படுத்துகிறோம்.
அதேபோல,
சபை Canon-ஐ உருவாக்கவில்லை; Canon-இன் எல்லையை அடையாளம் கண்டது.
புதிய ஏற்பாட்டின் 27 புத்தகங்களும் ஒரே நாளில் ஒரு கூட்டத்தில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவை அல்ல.
அவற்றின் அதிகாரம் சபைகளில் படிப்படியாக அறியப்பட்டு, பல நூற்றாண்டுகளின் வரலாற்றுச் செயல்முறையில் அதன் எல்லைகள் தெளிவடைந்தன.
உதாரணமாக, Athanasius கி.பி. 367-ல் எழுதிய தனது Festal Letter 39-ல் இன்று நாம் அறிந்த 27 புதிய ஏற்பாட்டு புத்தகங்களையும் ஒரே பட்டியலாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
இதற்கு முன்பே பல நூற்றாண்டுகளாக இந்த நூல்கள் சபைகளில் வாசிக்கப்பட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டும் வந்தன.
எனவே:
«“நான்காம் நூற்றாண்டில் சபை புதிய ஏற்பாட்டை உருவாக்கியது” என்று கூறுவது வரலாற்றை மிகைப்படுத்தியதாகும்.»
புதிய ஏற்பாட்டின் பெரும்பாலான வடிவம் அதற்கு முன்பே சபைகளில் நிலைபெற்றிருந்தது.
---
8. பரிசுத்த ஆவியின் பணி எங்கே இருக்கிறது?
இதை வெறும் மனித வரலாற்றுச் செயல்முறையாக மட்டும் பார்க்கக்கூடாது.
வேதம் தேவனால் அருளப்பட்டது.
அதை எழுதியவர்கள் பரிசுத்த ஆவியினால் ஏவப்பட்டவர்கள்.
அதைப் பாதுகாத்த வரலாற்றிலும் தேவனுடைய கிருபையை நாம் காண்கிறோம்.
அதனால் ஒரு விசுவாசியின் பார்வையில் Canon பற்றிய ஆய்வு என்பது வெறும் வரலாற்று ஆய்வு அல்ல.
இது தேவன் தமது வார்த்தையை சபைக்குள் எவ்வாறு பாதுகாத்து, சபை அதை எவ்வாறு அடையாளம் கண்டு ஏற்றுக்கொண்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு முக்கியமான ஆய்வு.
---
9. இதை ஒவ்வொரு விசுவாசியும் ஏன் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்?
இன்றைய காலத்தில் பலர்:
“வேதாகமத்தில் இது இருக்கிறது”
என்று சொல்லி தங்களுடைய சொந்த கருத்துக்களை வேதத்தின் பெயரில் போதிக்கிறார்கள்.
ஒருவர் ஒரு வசனத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு புதிய doctrine உருவாக்கலாம்.
மற்றொருவர் தன்னுடைய அனுபவத்தை வேதத்திற்கு மேலாக வைக்கலாம்.
இன்னொருவர் தன்னுடைய பாரம்பரியத்தை வேதாகம அதிகாரமாக மாற்றலாம்.
மற்றொருவர் வேதாகமத்தில் இல்லாத ஒரு புத்தகத்தை “இழந்த வேதம்” என்று கூறலாம்.
இவற்றை எதிர்கொள்ள ஒரு விசுவாசிக்கு வேதத்தின் அதிகாரம் எங்கிருந்து வருகிறது? வேதம் எவ்வாறு அடையாளம் காணப்பட்டது? என்ற அடிப்படை அறிவு தேவை.
---
10. தவறான உபதேசங்களை அடையாளம் காண இது எப்படி உதவும்?
வேதாகமம் எவ்வாறு உருவானது, அதன் Canon எவ்வாறு அங்கீகரிக்கப்பட்டது, அதன் உரை எவ்வாறு பரிமாறப்பட்டது என்பவற்றை அறிந்த ஒருவர் கீழ்க்கண்ட கேள்விகளை கேட்க ஆரம்பிப்பார்:
இந்த போதனை வேதாகமத்தின் எந்தப் புத்தகத்தில் இருக்கிறது?
அது உண்மையில் வசனத்தின் பொருளா?
சூழலை விட்டு வசனம் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளதா?
இந்த போதனை முழு வேதாகமத்தோடு ஒத்துப்போகிறதா?
இது அப்போஸ்தல போதனையோடு ஒத்துப்போகிறதா?
ஒரு மனிதரின் அனுபவம் வேதாகமத்தின் மீது வைக்கப்படுகிறதா?
ஒரு புதிய revelation என்ற பெயரில் ஏற்கெனவே கொடுக்கப்பட்ட வேதத்திற்கு மேலாக புதிய அதிகாரம் உருவாக்கப்படுகிறதா?
இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை கேட்கக் கற்றுக்கொண்டால், நாம் கேட்கும் ஒவ்வொரு பிரசங்கத்தையும், YouTube போதனையையும், புத்தகத்தையும், “புதிய வெளிப்பாடு” என்ற பெயரில் வரும் ஒவ்வொரு செய்தியையும் வேதாகமத்தின் வெளிச்சத்தில் ஆராய முடியும்.
---
11. மேய்ப்பர்களுக்கு இது இன்னும் அதிகமாக அவசியம்
சபை மேய்ப்பர் வேதாகமத்தை போதிக்கிறவர்.
எனவே அவர் வெறுமனே வசனங்களை அறிந்திருப்பது போதாது.
வேதத்தின் அதிகாரம், அதன் Canon, அதன் உரை, அதன் வரலாறு, அதன் சூழல், அதன் சரியான விளக்கம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய அடிப்படை அறிவும் அவருக்கு தேவை.
இல்லையென்றால், நல்ல நோக்கத்துடன் இருந்தாலும் தவறான போதனையை மக்களுக்கு கொடுக்கக்கூடிய ஆபத்து இருக்கிறது.
பவுல் தீமோத்தேயுவிடம்:
«“சத்திய வசனத்தைச் சரியாய்ப் பகுத்து, வெட்கப்படாத ஊழியக்காரனாக உன்னை தேவனுக்கு முன்பாக உத்தமனாக நிறுத்தும்படி ஜாக்கிரதையாயிரு.”
— 2 தீமோத்தேயு 2:15»
என்று கூறுகிறார்.
---
முடிவாக
வேதாகமம் மனிதர்களால் எழுதப்பட்டது.
ஆனால் அது மனிதர்களுடைய சொந்த சிந்தனையின் விளைவு அல்ல.
அது தேவனுடைய பரிசுத்த வார்த்தை.
2 பேதுரு 1:21 — பரிசுத்த மனிதர்கள் பரிசுத்த ஆவியினால் ஏவப்பட்டு பேசினார்கள்.
2 தீமோத்தேயு 3:16 — வேதவாக்கியங்களெல்லாம் தேவ ஆவியினால் அருளப்பட்டிருக்கிறது.
எனவே:
«சபை தேவனுடைய வார்த்தையை உருவாக்கவில்லை.
சபை தேவனுடைய வார்த்தைக்கு அதிகாரம் கொடுக்கவில்லை.
சபை தேவனுடைய வார்த்தையின் அதிகாரத்தை உணர்ந்து, அதற்குக் கீழ்ப்படிகிறது.»
தேவனுடைய வார்த்தைகளே பிரதானமானவை.
சபையின் கடமை, மனிதர்களுடைய வார்த்தைகளை வேதாகமமாக மாற்றுவது அல்ல.
மாறாக,
தேவனால் அருளப்பட்ட உண்மையான வேதவார்த்தைகளைப் பாதுகாத்து, அவற்றை சபை மக்களுக்கு உண்மையாக போதிப்பதும், தேவனுடைய வார்த்தை அல்லாதவற்றை வேதாகமத்தின் பெயரில் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதும்தான்.
அதனால்தான் “வேதம் எப்படி தொகுக்கப்பட்டது?” என்ற கேள்வி வெறும் வரலாற்றுப் பாடம் அல்ல.
இது ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் தேவையான ஆவிக்குரிய பாதுகாப்பு.
வேதத்தின் அதிகாரத்தை அறிந்த விசுவாசி மனிதர்களை விட வேதத்தைப் பரிசோதிப்பான்.
வேதத்தின் Canon-ஐ புரிந்துகொண்ட விசுவாசி ஒவ்வொரு புதிய போதனையையும் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல் “இது வேதத்தில் இருக்கிறதா?” என்று கேட்பான்.
அதுவே தவறான உபதேசங்களிலிருந்து சபையைப் பாதுகாக்கும் ஒரு முக்கியமான வழியாகும்.
“வேதம் சொல்வது என்ன?” என்பதே இறுதி கேள்வியாக இருக்க வேண்டும்.
தேவனுடைய வார்த்தையே நமது அளவுகோல்.
இன்று தலைப்பைக் குறித்து மேலும் அறிய என்னுடைய youtube சேனலில் "வேதம் எப்படி தொகுக்கப்பட்டது" என்பதை பற்றி உள்ள செய்திகள் இருக்கும் இது உங்களுக்கு ஒரு அடிப்படை புரிதலை உருவாக்கும்